De consistente manier waarop een merk communiceert in tekst: de toon, de woordkeuze en de persoonlijkheid die doorschemert.
Tone of voice gaat over hoe je iets zegt, niet alleen wat je zegt. Een bank klinkt anders dan een challenger-merk. Formeel of informeel, direct of beschouwend, energiek of kalm — dat zijn keuzes die je merk een persoonlijkheid geven. Consistente tone of voice versterkt merkherkenning en bouwt vertrouwen op over tijd.
Innocent begon in 1999 met één regel op de bodem van een fles: ‘Stop looking at my bottom’. Daar kwam een hele stijl uit voort — tot en met jaarverslagen in gewone taal met tekeningetjes ertussen. Het merk gebruikte de toon overal consequent, niet alleen op social. Twee lessen zitten erin. Het werkte omdat de toon paste bij het product: simpele drankjes zonder rommel, dus simpele taal zonder pretenties. En het is niet kopieerbaar: na Innocent volgde een golf van merken die grappig probeerden te zijn zonder dat het ergens op sloeg — in de branche inmiddels spottend ‘wackaging’ genoemd.
Bron: readallears.substack.com